Iedereen maakt het wel een keer mee. Je wordt ouder, je zit al lang op het zelfde plekje en op een gegeven moment voel je dat het tijd is om te verhuizen.

Zo ook hier! Ik heb besloten om eindelijk voor mijzelf een site te beginnen! En zonder een geweldig persoon was het nooit gelukt, dus mijn laatste blog zal niet alleen in het teken staan van afscheid en mijn nieuwe blog, maar ook de persoon die het mogelijk heeft gemaakt.

Zie haar site voor meer informatie:
http://www.doemijookeenwebsite.nl/ 

Samen met haar heb ik mijn website gebruiksklaar gemaakt.
In xe9xe9n dag! Ge-wel-dig!!

Kijk zelf en laat een leuk berichtje achter!
http://www.blog-ster.nl

Liefs! x

De meeste hyve-fans hadden het al wel door. Ik ben weer aan de twitter geslagen. Om deze verslaving (tweede keer alweer) te voeden, dacht ik: leuk! In plaats van internetten op mijn mobiel, wat alleen maar extra kosten maakt, kan ik ook kijken of er een mogelijkheid is om via sms te twitteren.
En jawel, die was er. Via een nederlandse site kun je met een sms’je je twitter updaten. Heel leuk en gratis! Gewoon je tweet naar 1008 sturen.

Dus, in al mijn enthousiasme begin ik een sms’je: "Zo braaf bezig geweest met schrijven en typen! Wel 5 uur achter elkaar. Ik verdien mijn NERD-certificaat."

Even later krijg ik een sms’je terug. "Wat goed van je. Wat is je naam eigenlijk? Dat heb je niet gezegd. xx Marja"

Nou denkt elk mens met een beetje verstand dat hier iets niet klopt. Dus ik check de site nog eens. En blijkt dat ik over het hoofd heb gezien dat ik vxf3xf3r dat ik het sms je zou typen, eerst het woord "TWEET" ervoor moest zetten. Wat blijkt? Nu heb ik via de 1008 service (daar zitten meerdere bedrijven op) blijkbaar xe9xe9n of andere geile huisvrouw aan me vast heb zitten. Ik kan niks terug sms’en want ik weet niet hoe het is zo is gekomen en dus kan ik ook niks afmelden omdat ik de afmeld code daarvoor niet heb.

Tot nu toe moest je vast lachen. Maar dat vergaat je snel. Want ik kwam erachter dat nu ik hier zelf niks tegen kon doen, de KPN maar moest bellen. Geweldig aardige vrouw. Die hielp mij ‘uitstekend’!  Ik citeer:

"Ja mevrouw, daar kunnen wij niks aan doen. Dat valt niet binnen ons bedrijf dus daar kunnen wij u verder niet mee helpen. U kunt hooguit naar deze site gaan en daar uw nummer achterlaten. " De site waar ze het over had, zorgt ervoor dat je nummer een filter krijgt voor xe1lle service nummers met abonnement diensten. Erg mooi, maar dit lijkt mij geen abonnement, want bij een abonnement krijg je meestal 2 sms’jes in de week.

Deze vrouw daarin tegen, sms’t mij volgens mij elk moment dat ze zich verveelt. "Waar kom je nou vandaan? Je maakt me wel erg nieuwsgierig door niet te antwoorden."  " Wie ben je ? Ga je mij niet wat over jezelf vertellen?"  "Ik vind dit wel spannend hoor.."

Hiernaast heb ik gevraagd bij de KPN wat ik nog meer kon doen hieraan. Een andere vrouw die ik later belde, was behulpzamer en vertelde mij dat ik een nieuw nummer kon aanvragen. Maar, dit duurde dan wel een maand. (doe het rekensommetje zelf. Stel zo’n sms’je kost 25 cent (per ontvangen sms), zo’n 10 sms’jes per dag en dat keer 31. Ik bedoel maar.)

Dus dat was ook geen optie. Voorlopig even kijken of die filter werkt. Dit duurt maximaal 3 dagen. Als ik dus zaterdag nog steeds sms’jes krijg moet ik kijken of we misschien dit nummer moeten blokkeren, alle bundels af sluit die momenteel lopen, een nieuw nummer aanvraag bij de KPN en daarbij nieuwe bundels afsluit.

Allemaal omdat ik geld wou besparen door te sms’en i.p.v. internetten op mijn mobiel.

De ironie.

Daar zit je dan. In de trein na een spannende dag. Vandaag had ik namelijk mijn portfolio assessment. Ik heb braaf alles gezegd wat ik wist en alles laten zien wat ik had, de aardige man knikte dat het goed was en ik hobbelde vrolijk weg. (oke, eerlijk is eerlijk zo makkelijk ging het niet. Maar ik heb ‘m voldaan!)

Anyway. Ik ben dus blij en vrolijk en kan mijzelf nog net bedwingen om niet te gaan huppelen richting het station. Terwijl ik -niet- huppel, lijkt de zon warmer en alles mooier. Eenmaal aangekomen op het station loop ik rustig de trein in, die daar al 5 minuten ‘over time’ staat. Die stond natuurlijk op mij te wachten, want life is good en als je dat uitstraalt doet de hele wereld met je mee. (Valt het al op dat ik vandaag echt super vrolijk was?)

Helaas stapte ik dan wel weer in een super volle stinkende en vooral warme trein. Maar life is still great. Ik zit nog niet of de trein begon te rijden (zie je wel?!). Een station verder, Enschede Drienerlo stappen twee grote stoere kerels in. Grof maken ze samen wat grappen over vrouwen met ronde vormen en brullen ze over wat ze aankomend weekend zullen gaan doen. Terwijl ik geinteresseerd blijf luisteren naar deze bijzonder interessante uitspraken, zie ik vanuit mijn ooghoeken xe9xe9n van de mannen zwaaien. Lichtelijk ongemakkelijk kijk ik richting de man die schuin tegenover mij zit.

Hij zwaaide gelukkig niet naar mij, maar naar een baby die al minstens 10 minuten op ‘sirene-stand’ zat te blxe8ren. Daar zit je dan. Als gigantische kerel. Met je maat praat je over zuipen, feesten en vrouwen met ronde vormen. En uit het niets zwaai je dan naar een baby en trek je een (voor zover dat kon) een schattig gezicht erbij.

Ik hield het gewoon niet vol.. het was txe9 grappig. Het begon met grinniken. Maar al snel trok hij zo’n gezicht richting de baby dat mijn mondhoeken al vrolijk alle kanten op wiebelden en ik mn hand voor mn mond deed in de hoop dat het niet zou opvallen. Z’n vriend die naast hem zit, heeft helaas prima ogen en beukt met zn elleboog zn vriend in z’n zij. "xc9xe9 die meid vindt je wel lachwekkend!" Toen kon ik het ook niet meer voor mij houden. Terwijl ik hardop lach probeer ik m’n hachje nog te redden en schud mijn hoofd ‘nee hoor’.

Zijn wijze vriend had de volgende woorden voor mij: "Ach hij heeft een klein hartje hoor. Zo klein dat je ‘m bijna niet zou zien." Waarop z’n vriend met opgetrokken wenkbrouwen zegt: "Moet jij nodig zeggen. Ik ben niet de gene die over ronde vrouwen vormen begint in de trein!"   
Ik loop rood aan omdat ik mijn lach probeer in te houden.

Twee mannen, stoer, breed, groot. Kibbelen over wie er nou een kleiner hartje had. Gevolg: Mijn humeur kon niet meer stuk en…. de baby was opgehouden met blxe8ren.

Ik stapte uiteindelijk uit en liet het kibbelende duo achter met de rustige baby.
Je maakt nog eens wat mee in het openbaar vervoer…

Na een kort dagje school was ik alweer op weg naar huis. In mijn zwarte x91bakkiex92. Ik genoot volop van de muziek, de wind (ARKO) en de zon. Tot ik ineens een gigantische vlek op mijn voorruit zag. Echt vreselijk vies. Een cadeautje van mijn vogelvrienden zullen we maar zeggen.

Eenmaal thuis maak ik de beslissing om dan toch maar de auto (genaamd Leeuwtje.. xe9xe9n keer raden van welk merk mijn auto is) te wassen. Ik parkeer mijn auto op de oprit en zet alle spullen klaar. Dan is het toch echt tijd voor de waterslang. Ik klik x91m vast, draai zowel koud als warm volledig open en ren naar buiten om op tijd het water de goede richting op te laten spuiten.
Maar er kwam geen water. Nou ben ik geen expert, maar als je de kranen wagenwijd openzet en er komt geen water uit de slang, dan mag je er toch vanuit gaan dat er iets niet klopt.

Ik ren snel weer de garage in en draai de kranen uit. Ik check de slang op knikjes maar vind helemaal niks. Verbaast kijk ik naar dit hele gebeuren. Ik bedenk mij dat er misschien iets vast kan zitten in de slang en besluit daarom de slang los te halen van de kraan om te kijken.

Ik koppel de slang losx85.. en het water knalt als een explosie alle kanten op. Mijn haar, mijn kleding, de kranten, flessen, de vloer x85 xe1lles zat onder het water. Ik (als een echte meid) gil alles bij elkaar. Mijn moeder kwam ook net thuis en had de auto verder op geparkeerd omdat ik de auto op de oprit had staan. Ze kwam net teruglopen en als een echte moeder kwam ze aanhollen. x93Ik hoorde je gillen! Wat is er x85.x94
Op dat moment draai ik mij om en ziet ze dat ik doorweekt ben en alles om mij heen ook.

Ja hoor, daar sta je dan. Compleet doorweekt, alles zeiknat en je moeder die het allemaal wel hilarisch vindt en gewoon vrolijk om je lacht. Mijn dag kon niet erger! Na de lachbui, kwamen we samen tot de conclusie dat ik de verkeerde uiteinde van de slang aan de kraan had vast gemaakt. (blond? Neeuuh)

Gelukkig, kon mijn dag niet erger wordenx85 zou je denken. Maar dat kon dus wxe8l! Nadat ik mijn auto voor de 2e keer had schoongemaakt (Zwarte auto + zon is geen geweldige combinatie), ging ik een rondje rijden zodat ik de laatste stukjes ook droog kreeg.

Vrolijk rijd ik in de omgeving en door de bossen. Het zonnetje schijnt door de bomen en x93I feel good ~ nanananax94.
FLATSH. Allemachtig weer zox92n klote beex85 x93FLATSHx94.
Wel allemachtig!!!!! Ja wxe8l! Twee gigantisch grote cadeautjes van de vogels. En hou even in gedachten dat ik nog geen kwartier geleden net mijn auto had gewassen. Gefrustreerd dat ik was ben ik naar huis gereden, de auto op de oprit gezet en de x91grote vlekkenx92 verwijderd.

Vrolijk glimlachte ik terwijl ik nog even een handgebaar maakte richting de vogels (die ene waar de middelvinger bij van pas komt en heb toen de auto onder de carport gezet.

Dxe0t zal ze leren! Schijtbeesten.

————————-

Hieronder een video van wat mij (ongeveer) overkwam:

Zit je op je gemakje televisie te kijken, zie je voor de zoveelste keer de actie van Tatum en Jennifer voorbij komen op rtl. Nou vind ik persoonlijk dat ze dan wel de verkeerde vrouwen hebben gekozen om zo’n actie te organiseren, maar goed dat ter zijde..
(ze hadden veel beter mij kunnen vragen)

Hoe dan ook, wxe1xe1rom mag zo’n shirt toch niet uit! Ik bedoel, kom op! Mannen kwijlen naar de voetbal, vrouwen naar de strakke lichamen van de mannen. Mogen wij hard werkende vrouwen dan niet een klein beetje plezier hebben terwijl de mannen al schreeuwend naar het voetbal zitten te kijken?
Een tijd geleden had je vrouwenvoetbal op Veronica (EK Lingerie). Dan wou je als man toch ook niets liever dan dat de vrouw haar ‘shirt’ uitdeed? Precies!

Voor de jongeren onder ons hoeven ze het echt niet te laten hoor. Al die jonge kinderen zien op het zwembad mannen met een paar flinke vetrollen in een te strakke speedo rondlopen..
Dan kun je toch zeker als jong kind altijd nog beter kijken naar sexy mannen die hun shirt uit doen!
Voor de vrouwen hoeven de voetballers het ook niet te laten.. waarom? Lijkt mij wel duidelijk.
En mannen? Die zijn te druk met joelen als er een doelpunt gescoord wordt!

Dus RTL! Laat xe8chte "Brutale Meid(en)" dit programma maar presenteren.
Ik zal die voetballers wel even verlossen van die warme shirts!

Hier zit ik dan, op mijn bureaustoel. Het is al laat en morgenochtend moet ik er om 5.45 weer uit. Wat doe ik nog zo laat op?
De reden dat ik nog zo laat op ben, is precies de zelfde reden waarom ik steeds naar mijn bed kijk met angst gevoelens.

Het heeft 8 poten, is te groot voor woorden en is super harig. Daarnaast is het super snel en zit het nu ergens in MIJN bed waar ik hem niet kan zien.

Nietsvermoedend gooide ik mn deken aan de kant na een lange, sportieve dag. Wat had dat lekker gelegen zeg! Maar in plaats van lekker te gaan liggen en wat uurtjes slapen, zit ik aan mijn bureau deze -verschrikkelijk boeiende- blog te typen! Waarom?

Omdat zo’n VIES harig mormel zo nodig in MIJN bed moet gaan liggen wroeten met die 8 harige poten van ‘m! En als ik dan in bed wil gaan liggen schiet ‘ie ergens onder mijn deken. En ik kan ‘m niet meer vinden!

Ineens schieten er allemaal oude ‘wist je dat’ feitjes door mijn hoofd. "Wist je dat je in xe9xe9n jaar tijd, 3 tot 5 spinnen eet in je slaap?"
Dat zijn van die enorm ‘interessante’ feitjes…

ALLEEN NIET NU!

Na een ‘lange’ week vakantie mochten we dan eindelijk weer naar school. Zo zeg, wat had ik daar zin in! En dan vooral zo’n lange dag. Tot kwart over 7. Niets liever dan dat! Ik zou er spontaan een vakantie voor annuleren.

De dag begon met een hoorcollege filosofie, gevolgd door een les vol pittige ethische kwesties over abortus, huiselijk geweld en verslavingen. En om de dag daarna nog even goed af te sluiten, een werkcollege filosofie.

Eenmaal aangekomen bij de laatste les, ploften wij neer op de stoelen (uit enthousiasme natuurlijk, we konden niet wachten!….)
De docent kwam binnen, waarop meerdere buiken wild begonnen te grommen naar de man (het was immers al bijna 6 uur) maar die trok zich er niets van aan en ging vrolijk verder. Hij deelde papieren uit met daarop uitspraken over geluk.

Zo kregen wij meteen de kans om na te denken over ‘het’ geluk. Zou geluk ‘m zitten in de grote dingen? Het grote geld? Of zit geluk in de kleine dingen? Of zit geluk in anderen en in jezelf? En gunnen we die anderen en onszelf dan eigenlijk wel geluk?

xc9xe9n ding wist ik wel..het geluk ontbrak bij mij compleet. Even om het simpel te houden (na een toch al heel ingewikkelde dag) : Martha – eten = ongelukkig.  Martha + eten = dolgelukkig. Conclusie: Ik was niet gelukkig. Nou had ik natuurlijk graag dit rekensommetje aan de docent voorgelegd, maar ik betwijfel of dat het antwoord was wat hij zocht.

Hoe dan ook, om toch even positief af te sluiten: Ik moet eerlijk bekennen, vandaag was xe9xe9n van de interessantere dagen van dit jaar. Mijn (toch al kleine) hersenen werden vandaag flink aan het werk gezet!

En nu gaan wij (mijn kleine hersentjes & ik) languit op de bank liggen en hersenloos televisie kijken en lekker eten.

Pxfaxfar geluk!

Vandaag ben ik erachter gekomen dat ik heel veel mensen om mij heen heb en heb gehad, waar ik trots op mag zijn! Vanochtend (veel te vroeg trouwens), werd een bijzondere workshop gegeven. Waarin de volgende opdracht naar voren kwam: "We gaan pochen."

Eerst keken we elkaar wat raar aan, wat pochen dan toch was. Ik had er ook nog nooit van gehoord. Maar even simpel gezegd, mocht je dus ‘opscheppen’. Iets zeggen over jezelf (of anderen) waar je trots op bent.
En zo begonnen wij. We begonnen eerst met ‘ik ben trots op mijn haar, ogen’ etc. Maar hoe verder we de kring in gingen, hoe heftiger de verhalen werden. Er werden hier en daar ook wat tranen gelaten. Voor deze mensen heb ik echt veel respect gekregen. Dat ze zo open durven te zijn.
Voor mijzelf had ik op dat moment echter besloten om zelf met een niet al te zwaar verhaal te komen, vooral ook omdat ik het misschien op dat moment wel heel moeilijk vond om mijzelf bloot te geven.

Maar nu het even kon bezinken, realiseer ik mij, dat wij tegenwoordig best wat meer open kunnen zijn naar elkaar toe. Zo zouden wij misschien wel wat meer respect voor elkaar krijgen, beter naar elkaar luisteren en eerlijker zijn.
Daarom, heb ik besloten om alsnog te zeggen waar ik trots op ben. Maar dan via deze weg.

Ik ben trots op mijn ouders, die er altijd voor mij zijn geweest en nog steeds voor mij zijn. Ik heb zo mijn slechte momenten gehad maar mijn ouders stonden (en staan) altijd vierkant achter mij.

Ik ben trots op mijn moeder omdat ze, ook al heeft ze het soms zelf zo moeilijk (gehad), toch altijd tijd weet te maken voor mij wanneer ik het zo hard nodig heb.

Ik ben trots op mijn vader, die altijd eerlijk is, ook al wil ik sommige dingen niet horen, zijn eerlijkheid is voor mij heel belangrijk.

Ik ben trots op mijn opa, oma en opa, die alle 3 heel lang hebben moeten knokken voor hun leven en uiteindelijk dan wel zijn gestorven, maar in mijn ogen hebben zij de strijd gewonnen.

Ik ben trots op mijn vrienden… omdat ze het met mij volhouden

En last but not least, ben ik trots op mijzelf. Ik heb mij door mijn vmbo periode heen geslagen. Het zelfde geld voor de thuis situatie, hoe moeilijk het soms ook was, ik heb het toch gedaan. Ik stond er alleen voor, maar uiteindelijk ben ik er sterker uitgekomen. En daarom ben ik ook trots op mijzelf.

Nou gaat het mij niet zozeer om op wie ik trots ben, maar om jullie (voor degenen die niet bij de workshop aanwezig waren) bewust te maken van die trots, die je best mag voelen en mag aangeven, naar mensen in je omgeving. Mensen waar je trots op bent om wat ze voor je betekenen, of om iets wat ze voor je doen. Maar ook trots zijn op jezelf! Dat is niet slecht.

Je mag best trots zijn op jezelf of anderen!

Vandaag liepen wij in een groep of 10, richting het station. Na een lange dag, slenteren wij over de straat. Waaronder een paar van ons op hoge hakken. En voor de mannelijke lezers onder ons: De hxe9le dag op hoge hakken lopen doen wij niet omdat wij het leuk vinden.

Maar goed, we waren dus aan het lopen. We staken een weg over en ineens horen we het geluid van wanhoop en complete stress. Oke, ik overdrijf. Maar wat er wel aan de hand was, is het volgende:

Men neme een oudere vrouw, stopt haar in een knalroze auto (incl. roze stuur van bont) en zet haar midden op de weg neer met een kapotte of lege auto. Daar voegt men 2 dappere meiden op hoge hakken aan toe en men krijgt een geslaagde (nouja… soort van) reddingsactie.

Wat gebeurde er? De mevrouw in kwestie (te herkennen aan al het roze) kreeg haar auto niet meer aan de praat nadat de motor afsloeg. Heldin en klasgenoot zei meteen; ‘als nog even iemand helpt dan drukken we de auto even tot dat ‘ie start". Dus wie eindigt er achter de roze auto? Precies. Al snel kwamen we erachter dat dit geen zin had aangezien de auto niet meer van plan was om te starten. We probeerden de mevrouw duidelijk te maken dat ze even in de parkeerplaats moest insturen, aan de rechterkant van haar. Ze knikte en terwijl wij aan de voorkant duwden, stuurde zij -te- langzaam in. Iets wat bij file parkeren niet het meest slimme is wat je kunt doen.

Gevolg: Mevrouw staat half op de weg, half op de parkeerplaats. Sommigen onder ons hadden de neiging om die mevrouw achter haar stuur weg te sleuren en het zelf maar te doen. Anderen twijfelden stilletjes aan haar rijbevoegdheid. Gelukkig stond ze nu in iedergeval ver genoeg aan de kant, zodat alle 10 wachtende auto’s achter haar er weer langs konden.

Wij mochten weer verder lopen en konden deze drukke dag afsluiten met een voldaan, sociaal gevoel. Dus eigenlijk is de conclusie die ik trek: Ik leer niet onder schooltijd, maar nxe1 schooltijd!

Met vrees voor eigen leven ging ik vandaag boodschappen doen. Winkelkarretjes die over je voeten rijden, gillende moeders op zoek naar hun krijzende kinderen, vreselijk slecht geparkeerde auto’s xf3veral en mannen met een diepe frons op hun voorhoofd, in de hoop dat daardoor al deze ellende in xe9xe9n keer weg zou zijn.

En ik stond er midden in. Boodschappen doen, is meestal iets wat de vrouwen toch doen. Tenminste, hier wel. Ik zie grotendeels vrouwen met of zonder hun krijzende aanhangsel door de supermarkten en winkels rennen. Nog iets meer stress en ze zouden door de winkels vliegen.

Hoe dan ook, ik ben ondertussen overal geweest en ik rij met de auto alweer richting huis (Ik woon in the middle of nowhere dus boodschappen doe ik altijd een dorp verderop). Terwijl ik bijna terug ben, bedenk ik mij dat ik nog drop moest halen. Dus, met de hele kofferbak vol boodschappen (nee echt, VOL. je zou er nog geen appel meer bij kunnen leggen), ging ik naar de lokale supermarkt die we dan gelukkig hier nog wel hebben. Ik hobbel naar binnen en loop recht op mijn doel af. Ik pak de dropjes en ik ga in de rij staan. Het valt mij tegen hoe druk het hier is. Voor mij staan 2 mensen met een bom volle winkelkar en 1 iemand met een bier voorraad alsof hij zijn eigen winkel zou willen beginnen.

Mijn blik dwaalt af naar al dat lekkers en ineens zie ik Solero’s staan. Oh je wilt niet weten hoe lekker die ijsjes zijn! Dus ik kijk achter mij en zie een vrouw met een kar vol spullen en voor mij vrouwen met karren vol spullen en denk: ach even snel. Dat kan wel. Dus ik doe 2 (!!! 2 !!!) stappen naar rechts, pak de solero uit de vriezer.

Ik draai me om en dat MENS, dat dat dat.. onfatsoenlijke, …DING.. dat staat me met d’r kont precies geparkeerd waar ik 3 seconden geleden stond. Ze werpt me nog vrolijk een vernietigende blik toe en schuifelt vervolgens nog wat dichter op de persoon, die voorheen voor mij stond.

Nxe9xe9, ik snap nxfa wat Sire bedoelt met ‘Nederland wordt steeds asocialer. Tjonge, jonge. Het lef! Maar, ik geloof in karma (dankzij de serie My name is Earl). En dus dacht ik: laat maar, ik ga wel in een andere rij staan. Ik kijk even goed en zie dat een rij verderop minder op de band heeft liggen en dus ga ik naar die rij. Terwijl ik daar sta, in de nieuwe rij, draait een mevrouw zich om en ineens zie ik dat ik haar ken. Ik begroet haar en terwijl we aan de praat raken vertel ik haar wat mij net was overkomen. "Ach dat soort mensen.." zegt ze terwijl ze zucht.

Uiteindelijk hoefde ik in deze rij amper te wachten en kom ik meteen mijn spulletjes op de band leggen. Terwijl ik zo’n bordje tussen de boodschappen leg, kijk ik achter mij en zie ik tot mijn grote verbazing dat de vrouw van daarnet achter mij komt staan met haar kar vol boodschappen. Ze kijkt alle kanten op behalve naar mij. Een moment kwam het in mij op om te zeggen: "Ha! Staat u toch nog achter mij!"

Maar ik denk dat ze er zelf al genoeg van baalde, dus die moeite heb ik mijzelf maar bespaard.

Zo’n tpyisch geval van .. "boontje komt om zijn loontje"